Leven met ME/cvs is… Verdwalen in de koelkast.

Bomen in mistige sneeuw [door Waldrebell]

Op een dag word ik wakker. Ik sta in de koelkast te kijken, met de open deur in mijn hand. Ik hoor iemand vragen: “Wat doe ik hier?” Eén moment ben ik verbaasd, want ik weet zeker dat ik niets gezegd heb. Toch is het mijn stem. Ik kijk om me heen en ik zie op het aanrecht een bord met twee boterhammen staan. Ik realiseer me dat ik lunch aan het maken ben.

Deze ervaring had ik in januari 2019. In de tijd die ik nodig had om van het aanrecht naar de koelkast te gaan (één stap opzij), was ik alles kwijt. Er was geen verleden, er was geen toekomst. Er was alleen nu.

Het moge duidelijk zijn dat ik er toen heel slecht aan toe was. Mijn ME/cvs was ernstig, ik stond (letterlijk) stijf van de chronische pijn en ik was zo dement als een deur. Alles wat ik niet opschreef, ging binnen enkele ogenblikken definitief verloren.

Ik was zover heen dat het een automatisme was om mezelf hardop te vragen wat ik aan het doen was. Geen idee hoe ik dat voor elkaar gekregen heb. Een bewuste keuze is het nooit geweest.

Het trieste was dat al mijn trucjes om mezelf overeind te houden op het oog zo goed werkten, dat goede vrienden en mijn ouders NIETS door hadden. Zelfs het team van specialisten dat mij toen behandelde, zag het niet, ook al was men gespecialiseerd is ME/cvs.

Maandenlang heb ik rondgedoold in dit verlaten moeras van hersenmist. Ik heb me zelden zo eenzaam gevoeld…

Reactie toevoegen