Denken in Lego, bouwen in Duplo

Gestapelde Lego- en Duplostenen [Wikimedia Commons: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Briques_de_Lego_et_Duplo_empil%C3%A9es_.jpg]

"Wat je van ver haalt, is lekker" dacht ik en besloot een Britse psycholoog in de arm te nemen. Onze gesprekken zijn dus in het Engels, wat onze sessies een extra dimensie geeft.

Ik vind het ironisch dat de taal is waarin ik nu therapie volg, dezelfde taal is waarmee ik op de middelbare school zo'n moeite had dat ik het voorlaatste jaar afsloot met een 3,1. (Gelukkig rondde mijn leraar dit af naar een 4, zodat ik niet hoefde te doubleren.)

Kortom, de taal die ik in mijn jonge jaren hartgrondig heb vervloekt, is nu de taal waarin we praten over mijn diepste gevoelens. Gelukkig heb ik na mijn schooltijd mijn Engels goed kunnen inhalen. De woordenschat waarover ik nu beschik is voldoende. Niets meer, niets minder.

Voor een taalgevoelig iemand als ik is het wennen om me niet zo precies uit te kunnen drukken als ik gewoon ben. Of als ik zou willen. De fijne nuances die ik in het Nederlands perfect kan aanbrengen, kan ik in het Engels niet op die manier uiten. Soms voelt dat als behelpen.

Of, zoals ik het aan mijn psycholoog uitlegde: mijn hoofd denkt in Lego, maar ik heb slechts Duplo tot mijn beschikking. Mijn psycholoog begreep me perfect.

Tags: 

Reactie toevoegen