Corona: doodsangst en massahysterie

Leven in coronamaatschappij (foto: congerdesign)
0
Nog geen stemmen

Eén van de gevolgen van corona verbaast me: de absolute doodsangst die door onze samenleving raast, met als gevolg een milde vorm van massahysterie. Waarom deze angst? Zijn we in paniek omdat het leven opeens anders loopt dan we verwacht hadden? Of komt ons taboe op sterven en alles wat daarmee te maken heeft, opeens te dichtbij? Het zal ook deze keer weer een combinatie van factoren zijn.

Gewoontedieren

Mensen zijn gewoontedieren, dat is een bekend feit. We houden de dingen het liefst zoveel mogelijk bij het oude, want dat kennen we. Ook als er betere manieren zijn om iets aan te pakken, hebben we deze weerzin tegen verandering. “De oude shit kennen we. Van de nieuwe is het maar afwachten wat die ons zal brengen.”

Alles verzekerd

De behoefte aan vastigheid en voorspelbaarheid uit zich in Nederland onder andere in de gewoonte ons grondig te verzekeren. We hebben verzekeringen voor (bijna) alle eventualiteiten in het leven. De bekendste verzekeringen: aansprakelijkheidsverzekering, annuleringsverzekering, cyberverzekering. extra garantie op apparaten, inboedel-/brandverzekering, opstalverzekering, overlijdensrisicoverzekering, rechtsbijstandverzekering, reisverzekering (al of niet doorlopend), tandartsverzekering, uitvaartverzekering, zorgverzekering, etc. Je kunt je voertuig(en) laten verzekeren, van (gewone of electrische) fiets, brommer, auto tot caravan en/of boot. Er is een aparte kostbaarhedenverzekering, voor waardevolle spullen die je – naast de inboedelverzekering – extra wil verzekeren. Ook kun je je verzekeren tegen te weinig sneeuw tijdens de wintersportvakantie of een zorgverzekering voor je huisdier afsluiten.

Onvoorzien

Ik heb het vaker horen zeggen: we hebben in Nederland alles zó goed geregeld in draaiboeken, protocollen en verzekeringen dat we ons geen raad weten als er eens iets onverwachts gebeurt. Dan moeten we improviseren en dat zijn we door ons voorspelbare en verzekerde leven kennelijk verleerd.

Corona

En toen kwam de coronapandemie. Door de coronapandemie en de coronamaatregelen ervaren veel mensen het alsof de vaste grond onder hun voeten is weggevallen. Het gewone leven staat zover op zijn kop dat mensen zich totaal ontredderd voelen.

Doodsangst

Doodgaan is voor veel mensen een beladen onderwerp, dat de meesten het liefst vermijden. Ik vind dat een beetje vreemd voor de enige zekerheid in ons leven. Sterven hoort nu eenmaal bij het leven, dus één ding weten we tenminste zeker: op een dag gaan we dood. Toch kiezen we ervoor om dit ene feit zo lang mogelijk te negeren. Waarom zijn we zo bang voor de dood?

Ooit heb ik een psycholoog horen zeggen dat mensen die bang zijn om te sterven eigenlijk bang zijn om te leven. Een interessante uitspraak, waar ik deze weken vaak aan heb gedacht. Is onze samenleving inderdaad zo bang voor de dood, omdat we eigenlijk bang zijn om te leven?!

Massahysterie

De maatschappelijke ontreddering uit zich in een milde vorm van massahysterie. Zo gingen velen hamsteren, waardoor vele supermarkten een leveringsprobleem kregen. Vooral producten als wc-papier en paracetamol zijn (nog steeds) nauwelijks te krijgen. De lege schappen bevestigen het waanidee voor de noodzaak van hamsteren, dus deze vicieuze cirkel houdt zichzelf in stand. Belangrijk feit: er zijn geen tekorten! Maar omdat zoveel mensen hamsteren, kunnen supermarkten niet aan de plotselinge vraag voldoen. Er zijn nu dus tekorten, puur omdat mensen hamsteren.

En ik dan?

Zoals ik eerder al schreef, is mijn leven sinds de coronamaatregelen nauwelijks veranderd. Vanwege mijn beperkingen ben ik al jaren grotendeels huisgebonden. Hoe iedereen nu door corona leeft, is mijn normaal.

Natuurlijk denk ik wel na over mijn kansen op besmetting, want door mijn chronische ziekte loop ik verhoogd risico. Daarom zorg ik voor voldoende luchtvochtigheid en goede ventilatie in mijn woning. Want dit verkleint de kans op besmetting aanzienlijk, zoals uit diverse onderzoeken blijkt.
Ook houd ik afstand als mijn huishoudelijke hulp komt. Die werkt gelukkig gewoon door, want ik zou niet weten wat ik zonder mijn hulp moest doen.
En natuurlijk houd ik ook afstand als ik boodschappen doe. Laten bezorgen is geen optie, want a. ook de bezorging is volkomen overvraagd, en b. ze leveren in mijn dorp sowieso niet.

In de basis denk ik er heel eenvoudig over: het zou fijn zijn als ik geen corona krijg. Ik doe wat ik redelijkerwijs kan om het risico te verkleinen. En als ik het toch krijg, dan hoop ik er het beste van. Ik weiger om corona aan mijn levenskwaliteit te laten knagen!

Beoordeel dit artikel: 
Uw beoordeling: Geen (3 stemmen)

Reacties

Enige onderbouwing van de stelling dat angst om te sterven eigenlijk angst om te leven zou zijn is wel gewenst.

Beste Pim,
Ik zou die onderbouwing graag geven, maar dat kan ik niet. Daarvoor zou ik de boeken in moeten duiken, maar tijd en energie ontbreken me. Daarom houd ik het in deze blog bij een stelling en een vraag.

Voor de wetenschappelijke onderbouwing ver de uitspraak zou u contact op moeten nemen met de betreffende psycholoog. Het item hierboven geeft heel duidelijk aan dat het een uitspraak is van horen zeggen. Het wordt niet als zekerheid gegeven ook al wordt er over het idee gesproken. Enige onderbouwing is dus in feite gegeven (namelijk van horen zeggen).

Reactie toevoegen